Εικοσιπέντε μόλις χιλιόμετρα από την Αράχωβα, στην πλαγιά του Παρνασσού που βρίσκεται ακριβώς πίσω της, η Αγόριανη είναι αμφιθεατρικά κτισμένη σε υψόμετρο 850 μέτρων, ανάμεσα σε έλατα και πλατάνια. Είναι, επίσης, όσα θα περιμένατε από ένα χωριό του Παρνασσού: λιθόκτιστη σχεδόν στο σύνολό της, με τις χαρακτηριστικές κεραμιδοσκεπές να σπρώχνουν απαλά το χιόνι προς τα κάτω και τα πέτρινα καλντερίμια της να κάνουν ζιγκ ζαγκ ανάμεσα σε περιποιημένες αυλές.

Ταυτόχρονα, είναι και όσα δεν θα περιμένατε: παρά την Κυριακάτικη κίνηση από τα πούλμαν που κάνουν βόλτες στο αγαπημένο βουνό των Αθηναίων, σταματώντας αναπόφευκτα κι εδώ, διατηρεί στο ακέραιο την αυθεντικότητά της, απαλλαγμένη από “souvenir shops” με γυαλιστερές γκλίτσες και κιτς “country style” εστιατόρια και καφετέριες. Οι κάτοικοί της είναι αυθεντικά φιλόξενοι, τα φαγητά της σπιτικά, τα βράδια της αφιερωμένα στους ντόπιους –χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι επισκέπτες δεν είναι ευπρόσδεκτοι στα λιγοστά, cozy μπαράκια της. Άλλωστε εδώ είναι όλοι μια παρέα.

Από τις αγαπημένες εικόνες του χωριού, η κεντρική, λιθόκτιστη πλατεία (το περίπτερο της οποίας είναι επίσης χαριτωμένα πέτρινο) με τα δίδυμα, γιγάντια πλατάνια, τα ταβερνάκια και τα café της, που σερβίρουν γλυκό του κουταλιού σε τραπεζάκια έξω όταν ο καιρός είναι καλός. Από εδώ ξεκινά το πετρόχτιστο μονοπάτι που ανηφορίζει, κάνοντας ζιγκ ζαγκ πλάι σε ένα μικρό ποταμάκι, προς τον πανέμορφο καταρράκτη – σήμα κατατεθέν του χωριού.

Ο ήχος του πλημμυρίζει ολόκληρη την ανηφορική διαδρομή, βοηθώντας σας να προσανατολιστείτε, ενώ τα κρυστάλλινα νερά που πέφτουν ορμητικά από ύψος περίπου είκοσι μέτρων, συνεχίζουν την ξέφρενη πορεία τους μέχρι την πλατεία του χωριού.

Όταν χορτάσετε βόλτες στα δρομάκια του χωριού και λουκούλλεια γεύματα στα ταβερνάκια του (λεπτομέρειες γι’ αυτά παρακάτω) σας περιμένει πλήθος δραστηριοτήτων τόσο μεγάλο, που δεν φτάνει ένα Σαββατοκύριακο για να τις χωρέσει όλες: από πεζοπορία σε μονοπάτια όπως το φημισμένο Ε4, που συνδέει την Αγόριανη με τους Δελφούς σε έξι (!) ώρες, περνώντας μέσα από το κατά γενική ομολογία ομορφότερο δάσος του Παρνασσού, μέχρι σκι στο χιονοδρομικό που απέχει ελάχιστα χιλιόμετρα από εδώ, και από εξερεύνηση μοναδικών σπηλαίων, όπως το περίφημο Κωρύκειον Άντρο ή Σπήλαιο του Πάνα, μέχρι sightseeing στην ευρύτερη περιοχή. Βαθιά ανάσα και φύγαμε για… 

Το μεταλλευτικό Πάρκο Φωκίδας

Το Βαγονέτο είναι ένα πολύ ιδιαίτερο θεματικό πάρκο, διακόσια μέτρα κάτω (ναι, κάτω) από το διάσελο μεταξύ Γκιώνας και Παρνασσού. Δύο από τις στοές των ορυχείων της εταιρείας S&B που χρησιμοποιήθηκαν για την εξόρυξη βωξίτη από το 1967 μέχρι το 1972 έχουν μετατραπεί σε ένα υπόγειο μουσείο, που ξεναγεί τους επισκέπτες του στις διαδικασίες εξόρυξης, την ιστορία των μεταλλείων και τις χρήσεις του βωξίτη στην καθημερινή ζωή.

Η επίσκεψη ξεκινά πάνω από το έδαφος, σε ένα μικρό μουσείο όπου, μέσα από την οπτικοακουστική ξενάγηση και τις προβολές ταινιών, μαθαίνουμε για το μετάλλευμα, τα ορυχεία και τη δουλειά των κατοίκων της περιοχής σε αυτά. Εν συνεχεία, μέσα από διαδραστικά παιχνίδια με τη βοήθεια της εικονικής πραγματικότητας, σκάβουμε το έδαφος και αναζητάμε βωξίτη ανάμεσα σε πετρώματα ασβεστόλιθου.

Στο τρίτο και πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ξενάγησης, κατεβαίνουμε στο πραγματικό ορυχείο, φοράμε τα ειδικά κράνη κι επιβιβαζόμαστε στο αυθεντικό βαγονέτο που μετέφερε τους μεταλλωρύχους διακόσια μέτρα κάτω από τη γη. Εκεί, μέσα από αναπαραστάσεις σε φυσικό μέγεθος, και κάτω από τις υποστηριγμένες οροφές που στάζουν ακόμα νερό σχηματίζοντας σταλαγμίτες, ταξιδεύουμε στον χρόνο παρακολουθώντας την εξόρυξη του βωξίτη, τις ανατινάξεις και άλλες διαδικασίες που πραγματοποιούνταν εντός του ορυχείου, όπως αυτές άλλαζαν και εκσυγχρονίζονταν ανά τις δεκαετίες.

Πηγή: in2life.gr