Η καλλιέργεια ακτινίδιου είναι ιδιαίτερα απαιτητική και για το λόγο αυτό απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή κατά την αρχική εγκατάσταση για την πρόληψη πιθανών τροφοπενιών και κακής ανάπτυξης. Από τη εμπειρία μας στη συγκεκριμένη καλλιέργεια συγκεντρώσαμε τα σημαντικότερα λάθη που οδήγησαν σε χαμηλές αποδόσεις:

1) Ιδιαίτερα αυξημένο pH εδάφους: Το ακτινίδιο γενικά προτιμά τα ουδέτερα ή ελαφρα όξινα εδάφη με τη βέλτιστη περιοχή να είναι ανάμεσα σε 6.5-7. Σε υψηλότερες τιμές εμφανίζει χαμηλότερες αποδόσεις λόγω κυρίως έλλειψης φωσφόρου, σιδήρου και βορίου με αποτέλεσμα την χαμηλά απόδοση. Η λύση σε αυτή την περίπτωση είναι η χρήση χηλικών λιπασμάτων και ενεργοποιητών στο έδαφος, με παράλληλη χρήση διαφυλλικών στα τέλη της άνοιξης μετά από φυλλοδιαγνωστική εξέταση.

2) Υψηλή περιεκτικότητα σε ανθρακικό ασβέστιο: Αν η περιεκτικότητα σε ανθρακικό ασβέστιο υπερβαίνει το 10% κ.β τότε το έδαφος είναι προβληματικό για την καλλιέργεια ακτινιδίου και οι παραγωγοί θα αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα χλώρωσης των φύλλων. Μόνος τρόπος αντιμετώπισης της κατάστασης είναι οι διαφυλλικοί ψεκασμοί με παράλληλη χρήση εδαφοβελτιωτικών.

3) Υψηλή περιεκτικότητα αργίλου στο έδαφος: Αν η περιεκτικότητα σε άργιλο στα 90 εκατοστά βάθος ξεπερνάει το 30% τότε το έδαφος είναι ιδιαίτερα προβληματικό και η καλλιέργεια ακτινιδίων δεν συνίσταται. Σε τέτοια εδάφη το νερό παραμένει στη ρίζα με αποτέλεσμα την εμφάνιση σοβαρών παθήσεων.

4) Νερό άρδευσης: Ο άγνωστος εχθρός είναι το νερό ποτίσματος. Νερό πλούσιο σε άλατα και νιτρικά είναι εχθρός της ανάπτυξης καθώς στρεσάρει το φυτό.

5) Κλίμα περιοχής: Το ακτινίδιο είναι ανθεκτικό σε εύκρατα κλίματα, αλλά προσοχή σε περιοχές με πολύ ισχυρούς παγετούς και αυξημένη υγρασία.

6) Κακή χρήση λιπασμάτων: Προσοχή πρέπει να δοθεί στη μορφή που θα πέσουν τα λιπάσματα ανάλογα με το pH του εδάφους, αλλά και στην αναλογία μαγνησίου προς κάλιο ώστε να μη δημιουργηθούν προβλήματα απορρόφησης θρεπτικών συστατικών. Επίσης ο φωσφόρος καλό είναι να πέφτει σε 3 δόσεις και ξεχωριστά από τις άλλες προσθήκες.